° etappe 81 - 29 km naar Pintin

Fawlty Towers, zo kan ik dat hotelleke waar ik gisterenavond logeerde nog het best omschrijven. Jongens toch, of meisjes naargelang ge het zelf wil invullen. We waren gisterenavond nog volop aan het eten en die oelewapper deed het licht uit. Zijn maten waren eraan gekomen om met de kaarten te spelen en het feit dat er nog klanten zaten in zijn 'restaurant' was er even te veel aan. Ik kan er goed mee lachen nu. Vanmorgen kon ik hem op een beleefde manier en met wel afgewogen woorden in 't " Vloms" mijn prettige ervaring laten welgevallen. Het ontbijt heb ik genomen bij zijn concurrenten aan de overzijde waar de eerste pelgrims toestrompelden . 
Echt waar, die kwamen aan vlakbij het terras na een klim van pakweg .... als je de schoenen van je voorloper kon vastnemen was dat op schouderhoogte. Het deed me plezier om het terras van John Cleese leeg te zien. 

Cathy uit Colorado had het even moeilijk. Die kwam er ook aangestrompeld op dat terras. Mountain Mama had ik enkel dagen eerder voor haar voorgezongen, eigenlijk 'Country Roads' van den John Denver. Al die bergen om haar heen deden haar een beetje heimwee krijgen naar huis. Ze loopt haar Camino om een scheiding te verwerken. 

Lynn daarentegen uit Florida waar ik vandaag een stukje mee gelopen heb, moest me even goed uitleggen of er in Florida Buffalo's graasden. Nee dus, kon ik begrijpen. Deze vraag kwam spontaan in me op toen ik met haar even opzij moest houden in een smal straatje voor een kudde bruine koeikes. Volgens de Christian 'Des Charolais' , die door het dorp wandelden. Ongewild stak er in mijne kop het beeld op van een stampede van bizons door de Great Plains. Lynn verzekerde me dat er in Florida geen bizons graasden. Schat van een meid die Lynn. Ben er al uitgenodigd. 

Wat later dan weer Marie - Hélène uit Finland tegengekomen. Die was een tijd opgetrokken met Italiaanse dokters die vanalles mankeerden. Zo ik kon opmaken uit hare klap heeft ze die allemaal via haar therapie kunnen beter maken. Toffe madam temeer omdat ik uitgenodigd werd aan haar Fins stekje. Finland het land met de 1000 meren weetjewel ? 't Zal er nooit van komen vrees ik.

Eerst was ik zinnens om richting Sarria te lopen via de lange weg. Volgens ingewijden hier ter plaatse was dat niet de mooiste weg. De kortere, zoiets van een 4 km korter, was veel mooier. Die dan maar genomen maar dat was weer klimwerk van de bovenste plank. Gelukkig was mijne stapmaat er terug bovenop zodat hij ditmaal geen respiratoire ;-) problemen kreeg. We hebben mooi gestapt vandaag in een toffe streek. Spijtig dat ik de fotokes nog niet heb kunnen downloaden. Prachtig, prachtig en adembenemend. Oeroude holle weggen langs die bergkammen. Steile klims over rotsen en keien. Vergezichten waar je niet op uitgekeken raakt. 't Is adembenemend. En, omdat je het allemaal te poot doet worden al je zintuigen geprikkeld dat het een lust is. 't Valt niet meer te beschrijven. Je moet oppassen dat het geen drug wordt. 

Vandaag kwam ik Bénedict tegen. Een Frans madammeke die een paar dagen met Christian had meegestapt vanaf St Jean d'Angély. 800 km niet meer gezien en ineens zie je dat madammeke terug op een bankske in een straatje in Triacastella. Heel die Camino is een 8 -vorm maar dan in het meervoud. Ontmoeten, voorbijlopen, praten, mekaar niet meer zien, 200 km verder mekaar terug ontmoeten, hartelijke omhelzingen omdat je nu éénmaal even hezelfde objecief deelt, terug adieu zeggen, elkaar nogmaals ontmoeten, ditmaal dan een nog hartelijkere omhelzing waarvan je voelt dat ze gemeend is. Onbeschrijflijk die energie die je voelt bij zo een knuffel en dan moet je noteren dat het allemaal mensen zijn waarvan je enkele weken terug nog geeneens het bestaan van vermoedde.

Ik heb veel geleerd. Ook Christian heeft me op vele dingen gewezen die ik nog wil onderzoeken. Ben altijd erg realistisch maar het is juist dat de Camino je horizon verbreedt. Magnifieke en onverklaarbare sensaties. Echt en niks geveinsd. Binnenkort worden we weer gedwongen om in het gareel te lopen van de mallemolen die onze maatschappij ons opdringt. Gestopt in Pintin, 30 km was genoeg vandaag. Morgen is het nog maar een getalleke met 2 cijfertjes. 't Is aan het korten nu .... ik krijg ook een beetje heimwee nu. Net als Cathy. Thats 's it pour aujourd'hui. 

Manana Sarria voorbij. Ben benieuwd of dat er nu echt zo een cirkus is zoals men beweerd.

Created with flickr slideshow.

° etappe 80 - 30 km naar Alto do Poio

Eigenlijk zat ik gisteren in een 5 sterrenhotel voor 8 Euro. Niet dat de luxe me interesseert maar ik had gisteren een kamer met mijne maat van 40 m², televisie, een privéterras, dubbelpersoonsbedden en niemand met wie we deze kamer moest delen. De rippers , eerst zeggen dat er geen plaats meer was in de Albergue. 't Was een superdag vandaag. Onderweg nen toffe mens tegengekomen. De Marcel ! Toevallig, nu zijn ze met 4 die Marcellen. Marcel is ne Canadees uit Quebec. De mens is bijna 80 en loopt de Camino met zijn kleindochter. Verwondering alom van mijnentwege over die mens zijn levenskracht. 11 jaar geleden is zijn vrouw gestorven na een evenlange lijdensweg. Verleden jaar zijn zoon en het is nu de 4de keer dat hij de Camino loopt. Vol humor maar het kan natuurlijk zijn dat hij in de eenzame momenten veel weent. Dat vertelt hij er natuurlijk niet bij, begrijpelijk. Hij is de Camino beginnen lopen toen hij besefte dat hij tussen zijn maten geen plezier meer had. "Des vieux croutons" zoals hij hen noemde. In't Vlaams vertaald "Zageventen". Na 50 jaar in een sigarettenfabriek gewerkt te hebben is hij beginnen te stappen. "Il me faut, de temps en temps, une nouvelle batterie pour mon peacemaker" wist hij te onthullen, waarbij hij met veel trots zijn borstkas ontblootte om den bult te tonen waar zijne peacemaker zat. En soms zat het hem wel eens tegen op zijn camino's en dan zei hij "Marcel, ferme ta gueule, tu as encore tes dix orteilles, alors marche !". Zoveel humor na zoveel tegenslagen. Op de camino krijg je levenslessen. De jongen die zijn kleindochter leerde kennen op deze Camino, een Italiaan ..... 'je l'ai adopté' zei hij met een glimlach op zijn gebruinde gezicht. Zijn spierwitte haren spraken boekdelen. Markante ontmoetingen, die blijven je bij. Zware etappe vandaag, echt tot op het bot. Verdomme echt afgezien vandaag. No Pain no Glory. De Glory was er, de Pain des te meer. De O Cebreiro. In't boekske zie je wel dat dat bergske naar de 1400m ging maar er is weinig aandacht op die moment om te beseffen dat je bijna 900 meter klimt op amper 3500 meter. Das 2 uur travakken aan een stijgingspercentage van bijna 25%. Ik dacht dat mijne maat er in zou blijven. Stap voor stap jezelf die helling opsleuren, dat gewicht van die rugzak, die losse keien waar je je nek over breekt als je niet oplet, die rotsformaties onder je bottienen, de hitte op je schrobber, die bezwete gezichten van je medepelgrims, de afgronden die je passeert, na elke bocht dat je denkt dat het plat wordt en dan terug een helling die zo nodig nog grelliger stijgt dan degene die je juist bent opgeklauterd. Sint Jacob is me een woordeke verschuldigd. 't Was afzien maar het was de moeite waard. Zo mooi die berglandschappen. Groentinten op die bergflanken in alle schakeringen, watervalletjes van de Valcarce in de valleien, waterbronnen die zomaar uit het gesteente naast je langs stromen, grote groene hagedissen die voor je voeten wegvluchten, mooie vogeltjes die je uitdagen op de weg .... onbeschrijflijk hoe prachtig de natuur is. Tussen die bergen voel je je pas klein en besef je ten volle hoe nietig je eigenlijk maar bent in die grootse Schepping. Waar zijn die grote smoelen ? ... Knipoogje. Jongens vanavond weer een staaltje gezien van platte uitbatingscommerce van de pelgrim. Mijne maat was zo moe dat ik hem halt moest toeroepen en bijna dwingen om een bed op te zoeken. 30 km was genoeg en echt, ik dacht dat hij de pijp aan Maarten zou geven. In Alto de Poio, een 10 km na de Cebreiro en nog eens een klim van 200m .... In de Albergue : Completo, zelfs de albergue ervoor ook al. Kamers genoeg nog. Ok dan maar een kamer genomen maar eerst nog een goei pint genomen op het terras. Even later, staat er iemand te wuiven vanuit een venster van de albergue aan de overkant. Verdomme, dat was Viviane de Puerto Ricaanse. Even later zat ze mee op het terras. Ze werd 36 vandaag en dat hebben we gevierd. Tegen de goesting van de uitbater van ons hotel want Viviane en haar gezelschap zaten bij de concurrentie gelogeerd. Toffe mensen weeral ontmoet, Steffie en Dieter (denk ik) uit Duitsland, Danielle uit Quebec. Simpel maar gezellig gegeten, liedjes gezongen voor de jarige, een reuzegezellige avond was het. Kort, maar dit ook mede omdat de hoteluitbater de mensen bijna buitenjoeg. Bah, enkel de Pelgrims maar gebruiken om er geld uit te slaan, de loser. Zijn wijf, vergeef me het woordgebruik nog maar eens, was al geen haar beter toen we incheckten. Op de O Cebreiro was er een kilometerpaal die 156 km naar Santiago aangaf. Tegelijkertijd was dat ook de grensmarkering tussen Galiciê en Leon et Castille. Voor de deur staat er nog zo'n steen met 143 km erop. Elke 500m zal ik zo'n paal aantreffen. 't Is toch een teken dat het einde in zicht komt. 't Wordt laat, morgen richting Triacastelle of zoiets. Ik ben ondertussen alle voeling met plaatsnamen en data kwijt. Nog meer pelgrims zitten met dat probleem Deze dag was een hele speciale, een mooie maar vooral een zware waarvan ik zeker was dat ik die zou onthouden. Deze heb ik dan ook opgedragen voor .... ach 2 dagen geleden heb ik het vermeld, forget it. Reacties (1) bijna aangekomen amai Jan zoals ik lees is het nu serieus zwaar, de laatste loodjes wegen het zwaartst zeggen ze dan hé , nog effe doorbijten en toch genieten zou ik zeggen , binnenkort zal het ook weeral aanpassen worden hé thuis , geniet met volle teugen hoor, en tot binnenkort hier in Haasdonk hé , groetjes karin 22-09-2012 om 10:17 geschreven door vercauteren karin

Created with flickr slideshow.

° etappe 79 - 29 km naar Trabadelo

Gisteren was het een baaldag, ik zat echt niet goed in mijn vel . Mijn blogbijlage heb ik een beetje ongelukkkig neergepend ook al, ik zag het vanmorgen . Soit, het zei zo . V andaag ging het terug opperbest. Zo hoort het te zijn. Goed uitgeslapen vanmorgen en met mijne stapmaat ging het al een stuk beter. Op tijd een hart onder zijne riem steken en hij geraakt er wel. Fuentas Nueva ligt niet op de Camino zodat ik vanmorgen op goed geluk een route heb moeten improviseren om terug op de St. Jacobsweg te geraken. Ben er in geslaagd . Al goed want tussen die bergen hier mag je je niet te erg vergissen. Ik zat juist, vanop de rechterkant zag ik ineens een horde pelgrims aanzwellen. Den Branjo, had hem al enkele dagen niet meer gezien, Kristen - de Deense Soeur Sourire die in de Faroër eilanden en Groenland ontwikkelingswerk heeft gepresteerd, Mary, onze Ierse leading Lady, Pierre de Oostenrijkse diplomaat op rust die in Leon op de binnenkoer moest slapen, Marie Hélène de Finse therapeute die me ondertussen uitgenodigd heeft aan haar Fins meer van 5km doorsnee, Lynn, een tof madammeke uit Florida. Ineens terug allemaal tesamen. Wow ... Hoe onnozel het mag klinken maar er is een mystieke verbondenheid met elkaar door het gezamelijke doel. Christian vertelde me dat je eigenlijk enkel mensen aantrekt die een spiegel van jezelf zijn. Ik moet hem gelijk geven. Oudere mensen zijn nu éénmaal wijzer. Supersjieke rit vandaag. Laat vertrokken maar toch nog bijna 30 km bijeengebokst. In Villafranca del Bierzo even halt gehouden om een pintje te drinken en wat fotootjes te trekken en terug de baan op. Morgen is de O Cebreiro aan de orde. Normaal is die klim aan het einde van de dag maar ik heb door door te lopen naar Trabadelo al 10 km in de pocket. Geweldig mooi die rit. Dwars door kastanjebossen en lage valleien. De klim vanuit Villafranco was vermoeiend. Vals plat zoals ze het nogal durven benoemen. Op de valleiwanden kon je hier en daar al eens een wilde orchidee vinden. Even zag het er naar uit dat het zou gaan onweren maar dat was loos alarm. Ik wou eerst stoppen in Pereje maar die Albergue was volzet. Eerst een pintje daar gedronken met Lynn die daar een plaatske had gevonden. De albergue zat vol Italianen en afgaand op de door hen geproduceerde decibels was ik eigenlijk blij dat ie volzet was. Doorstappen naar Trabadelo dus. Ook hier weer truuken van de foor. Alles volzet, enkel nog kamers aan 45€. Als je dan doet of het je niet interesseert dan is er ineens nog plaats. Ik zit hier nu in een slaapzaaltje met 5 tweepersoonsbedden alleen met mijne maat. Alles brandnieuw, precies een eersteklashotel. Nette douche, kraakverse lakens, een luxe .... voor 8 euro. Ik ga slapen nu, morgen wordt het een zware dag. Maar zeker een mooie, dat staat nu al vast. Slaapwel  reacties (1) De laatste grote bult Hallo Jan, Morgen zie ik de laatste grote bult voor jou. Bij de aanvang is het vrij gemakkelijk maar naarmate je verder gaat wordt het steeds steiler. Je zult echter vergeten hoe lastig het is want het traject is prachtig !!! Gisteren was inderdaad blijkbaar een moeilijke dag, te zien aan je blog, maar wie zal het je kwalijk nemen ??? Alvast goede moed op deze prachtige tocht !!! Wim, Kilian en Fernand 20-09-2012 om 22:39 geschreven door Wim Lannoye

Created with flickr slideshow.

° etappe 78 - 27 km naar Fuenta Nuevas

Vandaag bereid ik me voor op de klim van de O Cebreiro. Voorbereiden is veel gezegd, de moeilijkste etappes waren toch die in de Landes. Jongens dat was nog afzien. De Pyreneeën, de Mesetas waren wandelingen. Ook vandaag was het een beetje zwaar. Niet zozeer de hellingen maar wel de afdalingen. Daar moet je echt op je qui vive zijn om je nek niet te breken. Ik heb er een paar fotokes van gepakt. 

Met mijne maat gaat het niet zo goed. Hij houdt zich beter voor dan het in het werkelijkheid is. Ik hoop dat hij genoeg rust vindt. Ik heb aangedrongen om vandaag een hotelleke op te zoeken zodat hij eens goed kan uitrusten buiten de drukte om van die albergues. Je kan er slapen in die albergues maar het is allemaal rudimentair. 

Gisteren in El Acebo was er geen water in de douches of toiletten. De hospitalero, een echte 'Vautrien' hield ons na boeking aan den 'tar'. Hij was reeds volgeboekt en toch liet hij ons betalen. Ik werd het gewaar ... hij rekende op een afzegging van het één of ander koppel. Allemaal kul. Zie eerst nog naar de match Madrid - Manchester ... daarna ga ik jullie je bed aanwijzen. Neem nog een pintje .... allemaal om de tijd te rekken. KMK ik wil gaan slapen maatje. En nu wil ik dat je me zegt waar ik kan slapen. Met mijnen baard zie ik er gevaarlijk uit , woeha ;-) 

De laatste dagen zijn het allemaal toerekes van rond de 30 km. Je kan dat moeilijk vergelijken met een wandelingeske door het Zoniënwoud. Dat zijn echt Camino's waarvan je zegt ..... Sint Jacob maakt het ons echt moeilijk. Maar het blijft magisch, die verbondenheid met de weg. Het wordt een drug, het geeft je zoveel voldoening dat je het eigenlijk niet onder woorden kan brengen. 

Gisteren ben ik Lynn nog tegengekomen in Manjarin. Een onooglijk dorpje na het Cruz de Ferro. Dorpje ? Juist gesteld 1 albergue maar onooglijk rustiek. 'Un vrai Bordel' zei mijne maat. Lynn zat iets verder haar tomaatjes op te eten onder een ceder. Iets daarvoor was ik de albergue gepasseerd waar ze logeerde. De film St. Jacques Le Mecque (Met een knipoog naar Mekka) werd er gedraaid. In 't kort : Een moeder liet een nalatenschap na aan haar kinderen op voorwaarde dat ze zich verzoenden en samen de camino liepen. 't Moet een fantastische film zijn. Tot knokkens toe tussen de broers en zus maar ze hebben het gehaald. Eigenlijk een parodie op het echte leven maar tegelijkertijd er ook naar gegrepen. 

De O' Cebreiro ga ik opdragen aan de mensen die ik teleurgesteld heb in mijn leven. En tegelijkertijd ga ik die ook opdragen aan de mensen die me nog gaan teleurstellen in de toekomst of degenen die me nu teleurstellen. Ik ben er klaar mee, ik kan er niets meer aan toevoegen. Ik heb mijn doel en verwachtingen kunnen inlossen op mijn Camino. Daar ben ik nu reeds geweldig dankbaar voor. 

Alhoewel ik in mijn proloog op 2 juli dit als 'even terzijde' heb vermeld was dit erg belangrijk voor me. Deze camino heeft me nu al gelouterd. Je zal het misschien niet snappen, ik neem dit jullie alleszins niet kwalijk ..... het valt niet uit te leggen. 't Is magisch. 

Dank je Biker Guy voor het onderstaande mooie gedichtje. 

Heel alleen
Zonder geluid
Heel alleen
Stil en stil
zo stap je steeds verder
enkel het geluid van je stokken en stappen
op de grond
het is zo dat je het wil
De rust van natuur
De stilte zo fijn
De vogels ze fluiten
De stilte hier buiten
Stralen van warmte
De kracht van de zon
Stilte de stilte
De natuur het bezong

Ik laat jullie, tot morgen.

Jan

Reacties (2)
Hoi papa, 
hier ben ik weer... kijk ernaar uit om je terug te zien hoor, maar geniet nog maar even van jouw moment. Groetjes en xxx van een fiere dochter.
19-09-12 geschreven door Severine

o Cebreiro
Morgen de lange klim naar o Cebreiro, prachtige beklimming met als toetje boven een prachtig uitzicht, daar boven is een prachtig dorpje, daar is de tijd echt blijven stilstaan. jan ik hoop echt dat uwe maat stand houdt, zou toch echt jammer zijn  met de eindmeet in zicht de pijp aan maarten te moeten geven, ik denk wel dat gij heel wat overedingskracht hebt, maar de beentjes en voeten moeten ook nog willen. jan ik wens jou en je maat Christiaan een prachtige beklimming, hou jullir goed en wees voorzichtig. groetjes Roger
19-09-12 geschreven door Roger Vanwynsberghe

Created with flickr slideshow.

° etappe 77 - 30 km naar El Acebo

Ben er terug. 't Was een wondermooie trip vandaag. De bergen in, zo schoon maar verdomd zwaar. Even zag het ernaar uit dat het zou regenen maar gelukkig bleef me dat bespaard. Niet zozeer de klim naar 1500 meter was zwaar maar wel de afdaling naar El Acebo. 

Dat was verdomme gekkenwerk. Zo steil naar beneden over keien en los zand. Jawadde !!! Van 1400 naar 800 meter op nog geen 3 km lopen.

Vandaag heb ik weer een mijlpaal voorbijgelopen op de Camino. Dat was even slikken. Het Cruz de Ferro waar ik mijn steentje heb neergelegd. Echt emotioneel. Ne vent mag niet bleiten maar dat was bijna raak. Mijne maat had ook een keitje mee. Een keitje van een ventje dat Victor heette. Opgeraapt aan de Mont St. Michel. 

Mijn steentje heb ik vlak aan de voet van het kruis geplaatst. Ik hoop, hoop doet leven zegt men, dat het zin heeft. Het is alleszins een gebaar dat verdriet niiet alleen moet gedragen worden.'t Was een sobere dag, ik wil dat zo houden. Morgen ga ik Ponferrado voorbij naar Cacabelos. Mijne maat noemt het 'Bellemerde'. We zien wel... Slaapwel.

Greet ..... deze was voor jou maatje

reacties (1)
Hallo Jan, 
Proficiat zulle !!!  Het hoogste punt van je ganse reis is voorbij.  Da's nog wat anders dan de Pyreneeën hé !  Cruz de ferro is inderdaad een emotioneel moment.  Wij hadden een steentje mee voor ons overleden dochtertje en het achterlaten van het steentje is inderdaad een zeer moeilijk moment.  Weet Jan, Cruz de Ferro : zo goed als een garantie dat je het eindpunt haalt !!!  Als je er nog niet voorbij bent : Molinaseca heeft bij het binnenkomen een zeer mooi kerkje en is een stemmig dorpje.  Ook Ponferrada is een heel mooi stadje met prachtig kasteel.  Moest je naar de camping El Bierzo in Villamartin de la Abadia gaan : Daar maken ze een specialiteit : nl "Botillo del Bierzo" : je moet wel reserveren want ze hebben er vier uur werk aan maar het is fantastisch lekker.  Veel succes Jan !!!
18-09-12 geplaatst door de fietspelgrims Wim, Kilian en Fernand uit Brugge

Created with flickr slideshow.

° etappe 76 - 28 km naar Santa Catalina de Somoza

Eergisterenavond is mijn zoon er dan toch nog doorgekomen. Ik zat al in het restaurant toen ik ineens een belletje kreeg. Wat een verrassing, hij stond vlakbij het restaurant. Een heel fijne avond gehad tesamen met Eva en goed gegeten daar. Voor 8 euro is dat geen geld. 

Ik had geen tijd meer om mijn blog te schrijven. Daarom doe ik het nu vlug. Vanavond schrijf ik mijn blog voor de etappe van vandaag. Die draag ik op aan een heel lieve vriendin. Heb haar al gesmst vanmorgen. Het Cruz de Ferro komt eraan ! Het was een mooie etappe vandaag met een bezoekje aan Astorga, een heel mooi stadje. François de beroepsmilitair en Martine zijn vrouw waren daar aan hun eindpunt gekomen. Hartelijk afscheid genomen en ja, dat is altijd een beetje treuren om de mooie momenten tesamen. 

Onderweg naar Astorga ben ik nog Cathy uit Colorado en Mary uit Ierland tegengekomen. Samen even geaperitiefd boven op de berg met oudbakken sandwichkes, paté en een tonijnbroodje. François had nog een klets wijn over .... weeral een subliem moment van vriendschap en samenhorigheid. De Camino verbindt mensen op een manier die ik niet kan verwoorden. Ik betwijfel het of er iemand daartoe in staat is om dat te kunnen verwoorden.

Ook gisterenavond was mijn zoon en zijn vriendin nog van de partij. In de Albergue van Santa Catalina de Somoza had hij een éénpersoonskamer gereserveerd. Ook nu weer een mooie avond tesamen gehad. Vandaag reist hij verder naar Zarragossa. 

Vanmorgen was hij nog niet wakker. Ik heb een briefje achtergelaten onder zijn ruitenwisser. Een briefje van een trotse vader.

Ik zit hier nu op een terraske in Rabanal del Camino. Uit de luidsprekers knalt er 'Devil in Disguise' van den Elvis. François, nog een andere Fransman uit Lyon met gezwollen knieën, trekt in de gauwte nog een fotoke van uw reporter ter plaatse ....
Zalig, ik bereid me voor op de klim naar het Cruz de Ferro. Een erg emotioneel moment op de Camino. Daar zal ik mijn steentje neerleggen en aan iedereen denken die me tot nu zo hartverwarmend gesteund heeft. Dankjulliewel
Tot straks, na mijn klim naar 1540 m. Ik heb er al 12 gestapt nu, nog 18 km tot in El Acebo. 't Zal zwaar worden denk ik.

Dit etappeke draag ik op aan Isabelle (Isabolleke), een heel toffe ex-collega.

Created with flickr slideshow.

° etappe 75 - 34km naar Hospital de Orbigo

Een lange etappe vandaag waar ik vroeg aan ben begonnen. Pierre de Oostenrijker had het erg koud gehad vannacht op die binnenkoer.

Vannacht dacht ik verdorie dat het aan het stortregenen was maar het was een ventilator die in de slaapzaal draaide. In die kloosteralbergue van Leon werden de vrouwen netjes van de mannen gescheiden gehouden  . Nog echt zoals vroeger jaren het geval was. Bah, 't was er maar een koude bedoening en om halftien ging de deur al dicht. Dan heb ik het vandaag beter getroffen in Orbigo. Parochiale herberg in een mooi kader met een gezellige tuin.

Ook bijna de ganse etappe langs de N120 gelopen. Ditmaal omdat mijne zoon me een bezoekje wou brengen en in Orbigo zijn tent zou kunnen opslaan. De camping sloot echter om 10 uur dus heb ik hem moeten laten doorrijden naar Astorga, daar kom ik morgen voorbij. Daarjuist dan een smske gekregen dat hij een hotel in Orbigo zal boeken voor deze nacht. We zien wel.

Het is ontzettend moeilijk om een deftige afspraak te kunnen maken met mensen buiten de Camino om. Je bent het ritme niet meer gewoon en de regels om zelf onderdak te zoeken binnen een redelijke termijn, aan eten te geraken en de te overbruggen afstanden maken het bijna ondoenbaar. Moeilijk uit te leggen overigens. Ook de Spaanse levensstijl maakt het niet makkelijker. Winkels die 's namiddags sluiten is ondermeer zo een obstakel waar je dagelijks rekening mee moet houden. In de steden heb je dan weer het straatlawaai omdat de Spanjaarden eerst maar 's avonds beginnen te leven. Maar we stappen voort, het is nogal altijd boeiend en zeker nu de eindmeet stilaan in zicht komt. 

De Camino heeft me al veel wijzer gemaakt. Ik heb ontzettend veel over mezelf geleerd. In dat opzicht is hij al geslaagd mag ik met enige trots zeggen.  . 't Verstand komt niet voor de jaren mag je gerust zeggen van mij.

Ik ga afsluiten, seffens kan ik mijn zoon misschien eens zien na die lange tijd. Ik heb ze allemaal erg gemist, de ganse tijd. 

Het weerzien zal weeral een emomomentje worden.

Tot morgen.

Created with flickr slideshow.

° etappe 74 - 12km naar Leon

El Pagaya was een gezellige Albergue. De hospitalero kon lekker koken en haar man zorgde 's morgens voor het ontbijt. Om tijdig in Leon te zijn ben ik vroeg vertrokken. Om 11 uur was ik al in Leon. Aan de albergue van het klooster was het al aanschuiven. Onze guitige 3 Hollanders waren al lang op het appel verschenen .... met de bus. Let op : Belgen en anderen doen ook zo'n stoten. Dit was louter toeval. 

Leon is een heel gezellige stad. 's Avonds bruist het er van vertier en plezier. Straatmuzikanten, gezellige winkeltjes, kleine straatjes, een mooie kathedraal en stralend weer dat er voor zorgde dat het 's avonds nog 37°C aanwees op de thermometers. De weg er naartoe was nogal slordig. De ganse tijd naast de N120 gelopen wat eigenlijk niet zo een mooie wandeling opleverde. Binnenkort komt er verandering in. Nog een paar steile klimpartijen tot 1500 meter, dat belooft ! 

Mijne maat wordt moe. Ook hij heeft al 1500 km in de benen vanaf de Mont St. Michel. Ik zal er voor zorgen dat we onderweg een rustpauze meer inlassen. 't Zou jammer zijn dat hij moet afhaken nu we zo dichtbij Santiago zitten. Ik hou het wel in 't oog. Veel nieuwe gezichten op de camino nu. Rond 6 uur kwam ik nog een verdwaalde pelgrim uit Oostenrijk tegen in het stadje. Ik heb hem naar de albergue geloodst maar ondertussen was die volzet. De arme stakker kreeg een matraske en moest op de binnenkoer slapen. Hij maakte er geen probleem van. De hospitalero van dienst had nochthans met een beetje meer moeite die man een treffelijker plaatske kunnen aanbieden. 

Ondertussen heb ik mijn foto's kunnen opladen in een Mc Donald. Nog een paar mails beantwoord maar helaas kan ik ze niet telkens allemaal beantwoorden. Er kruipt ontzettend veel tijd in en ik wou een beetje tijd voor mezelf vrijhouden om Leon te bezoeken. 't Was de moeite waard. Zo dit was het even.

Created with flickr slideshow.

° etappe 73 - 32km naar Fuente Villarente

Voor het vertrek in die gezellige Albergue werd er ons nog een ontbijt aangeboden door die Spanjaarden. Niks is toeval wist David, de hospitalero, me nog te vertellen. Hij was een halve hand kwijt tengevolge van een verkeersongeval. Ik heb dat zelf gezocht zo verklaarde hij. Als ik geen 180 km/u had gereden met mijn auto was dit niet gebeurd. De Camino had hem dit geleerd.

Pelgrimeren

Diep in jezelf
Daar waar geen mens jou kent.
Daar vind je de weg.
Geloof in je eigen kracht.
En dan komt al wat je zoekt vanzelf op je weg.
Omdat jij het wilt, niet omdat ik het zeg.
Hou vast aan jezelf.
Blijf je dromen altijd trouw.

Bedankt voor dit schitterende gedicht Freddy !

's Morgens is het al flink koud om te stappen zonder dikke trui. Ik ga me er één moeten kopen morgen in Leon. Je moet weten ik zit hier op een hoogte van 900 meter en dat scheelt wel een stukske in graden met de grond op zeeniveau. Gelukkig wordt het overdag nog gezellig warm, tot zelfs heet. Laat maar komen, we draaien er niet voor terug. 

Mooie St. Jacobsweg vandaag. Vlak, weinig asfalt en steeds aan de Noordkant die geweldige contouren van het Cantabrisch gebergte. Indrukwekkend mooi, zeker in de morgen wanneer de zon de mist rond de bergen probeert weg te branden. Je raakt er niet op uitgekeken. Onderweg wat moppen getapt en goed gelachen en de 32 km waren zo voorbij. Af en toe eens halt gehouden aan een barretje om een pintje te drinken en dan weer flink doorgestapt om wat kilometers op te sparen voor de tocht naar Leon. Zo moet ik morgen maar een 12 km meer lopen om in Leon aan te komen. Ze gaan me niet hebben deze keer met 'Completo' vanwege de pelgrims die er met bussen gedropt worden zoals in Burgos. 't Is dan nog zaterdag op de koop toe. 

In Fuente Villarente hier ben ik op een gezellige albergue gebotst. Netjes, en ik kwam net op tijd aan voor het avondeten. Verdorie, naast mij zaten 3 Pelgrim Hollanders die morgen met de bus naar Leon rijden. Bang om geen slaapplaats te vinden. Ik heb er niet op gereageerd, 't is deel van de camino. Zo is het leven ook, niet altijd eerlijk. Mijn ex werkmakker die onlangs zijn camino heeft beeindigd heeft me erop gewezen dat mijn camino oneindig mooier zal zijn dan die van hen. Hij heeft gelijk, meer dan gelijk zelfs. 't Is dankzij deze pelgrims dat mijn camino mooier zal zijn dus ze moeten er zijn om het verschil te kunnen maken. 

Mijne maat slaapt al, die heeft de laatste dagen wat last gehad in zijn buik. Best dat hij eens goed uitrust. Hij is per slot van rekening ook al 70 alhoewel hij van hart en levensinstelling maar een goeie 30 is, zegt hij zelf. Je bent maar zo oud zoals je jezelf voelt is zijn leuze. 
Daarnet nog op de internet-betaalterminal wat mails kunnen afwerken. Wifi bieden ze zelden aan in de privé-albergues. 

Deze is voor Urbain en Diane. Hun zoon, schoondochter en kleindochtertje


reacties (1) 
Leon 
Hallo Jan, vandaag Leon, prachtige stad maar daarna komt het zwaardere werk, ik zeg niet dat je dat al niet gehad maar het wordt ook prachtig, fantastische natuur, weer helemaal anders dan de andere streken, man wat ben ik jaloers op u, zou echt mijn ding zijn te voet, mensen ontmoeten dat hebben wij te weinig gedaan, je bent met vier dat is heel anders, jij wandelt iedere dag wel met iemand anders, met de fiets is het ook fantastisch genieten maar het gaat veel vluchtiger. Dan komt er Cruz de Feiro, voor ons en iedereen die daar komt een zeer emotioneel moment, kijk eens rechts boven of er nog een rood zakske hangt, dat is de steen van mijn schoonzus die ze meegegeven had, ik had het hoog aan een nagel gehangen. Het kort al Jan en het einde is in zicht. Hier in Haasdonk gaat alles zijn gang, de W. Van Doornyckstraat is al een paar weken open voor het verkeer en nu is de Bergstraat aan de beurt, je zal een heel ander haasdonk zien als je terug bent. Jan ik wens je nog heel veel succes, zij voorzichtig, en geniet, de groezten aan je stapmaat Christiaan. Groetjes Roger 
15-09-2012 om 07:20 geschreven door Roger Vanwynsbergh

Created with flickr slideshow.

° etappe 72 - 26km naar Bercanos de los real Camino

Gisterenavond was het restjesdag. Een stuk chorizo, ansjovispaté, kaas, ham, toastjes, een appelsien, melkbroodjes en een fleske rooie wijn. Feest op een plastieken tafeltje onder een afdak van de albergue. Meer moet dat eigenlijk niet zijn. Op tijd het bed in om er om 7 uur uit te komen en een nieuwe stapdag te beginnen. 
Ik hoor het er al een paar zeggen ... wordt die dat niet beu ? Nee eigenlijk niet want het begint te werken als een drug. Heel louterend dat stappen. 

Het was een aangenaam wandelingeske door de extramadura. Kale maar toch mooie vergezichten in het landschap. Geen hellingen, best begaanbare wegen en een zacht zomerweertje. Tegen de avond aan werd het wel erg warm. En ondertussen aan de rechterzijde doemt stillekesaan de Cordillera Cantabrica op. Nog een beetje geduld en ik kan de Picos d'Europe zien. Een indrukwekkende bergkam in een mooi natuurgebied, de Covadonga. Ik heb er al eens een toerke met de motor gedaan. Prachtig prachtig, de Camino Primitivo loopt er dwars doorheen maar dat stappend pelgrimswerk ligt op fysiek vlak een echelonneke hoger dan de Camino Frances. 

Onder weg een nieuwe maat tegengekomen. Ik zal hem Milord noemen. Je gaat het niet geloven maar Milord is een straathond die van 3km voor Sahagun tot zeker bijna in Bercillos met mij heeft meegelopen. Ik heb er fotokes van genomen. 

De albergue in Bercillos wordt beheerd door Spaanse vrijwilligers. Dit keer Spaanse jonge kerels. Het was een prachtige avond. Onvergetelijk, diepe emoties, intens ik had het even moeilijk. Zoals gewoonlijk kwam ik er met mijne maat als de laatste aan. Er waren nog juist 2 bedden vrij dus konden we inschepen. Donativo, ik mag morgen niet vergeten iets in het potteke te steken. Om 6 uur beginnen we te koken zeiden die jonge gasten, je kan meehelpen, je moet niet. Om halfzeven is er een mis, je kan er heengaan, je moet niet, hier is de keuken, hier is de douche en om halfacht is het eten. Nadien als je wil kun je mee naar de zonsondergang kijken achter de albergue. 

Vlug een doucheke genomen en dan het dorpje in voor wat boodschappen want ik had beloofd om mee te helpen. Ik moest de ajuinen snijden, een ander de sla maken, nog een ander de vinaigrette. Een would be kok had een soort waterzooi gemaakt van aardappelen, chilipepers en chorizo, een andere dan weer vulde de wijnflessen en buiten werden er lange tafels gezet. Heel de albergue aan tafel, gezellig. Italianen, ne pastoor erbij, ne jonge gast trouwens en verder lui van allerlei slag. Danny en David de hospitaleros hadden gevraagd om na het eten naar de zonsondergang te komen kijken. Niet veel hadden er oren naar maar het was voor mij een bijzondere ervaring. 

Die hospitaleros deden echt hun best om goed te doen. Ze waren een beetje ontgoocheld dat er zo weinig respons was op hun vraag. Even een meditatief moment ingelast met hand in hand een kring te maken, ogen te sluiten, esoterische muziek op de achtergrond en Danny en David vroegen om de energie die de Camino je gaf via de handen aan elkaar door te geven. Geloof me of geloof me niet, normaal gezien geloof ik zelf niet in zulke scenes, maar het was onbeschrijflijk. Daarna de hugscene, het was speciaal, ik ben dankbaar dat ik dit moment heb kunnen beleven. Silvia de Nederlandse dame zei na afloop dat ze op dit moment gewacht had, ze was in tranen. Stel je dit voor tegen een ondergaande zon, prachtig licht over een verdorde lagune. Na dit meditatief moment ging Branjo, die Tjechische jongen met zijn zieke benen in yogastand. Op zijn hoofd en gesteund door zijn ellebogen de zieke benen recht omhoog tegenover die oranjegloeiende ondergaande zon. Ik kreeg er kippevel van. Zoveel moed die jongen, ze hadden hem beter Branie genoemd. 

Nog wat verteld onder de prachtige sterrenhemel waarna het gezelschap onder de blote sterrenhemel besloot te slapen om eventueel de efemeriden (vallende sterren) nog te kunnen zien. Had ik ook gedaan maar het zou geen goede nachtrust opgeleverd hebben. 

Morgen weet ik nog niet juist waar naartoe, ik kan het niet opzoeken nu maar het is iets met Mulas denk ik. We komen dichterbij Leon. Wie moet ik bedanken voor deze prachtige dag ? Alvast die Spaanse jonge gasten. Onvergetelijk moment.

Tot morgen, een spiksplinternieuwe dag ligt weeral op de loer

Severine, Christophe .... pak aan.

Reacties (2)
Groeten uit Berchem 
Jan U doet het fantastisch. Hou er nog even de moed in, voor uw tijdelijke invalide zus. 
19-09-2012 om 15:27 geschreven door Annie 

de roos
hey papa, bedankt dat je voor ons gestapt hebt en ook van Christophe zijn meme dat je voor haar en alsook voor Vera (de moeder van Christophe) gestapt hebt. Zou je het leuk vinden dat we weer allemaal samen komen in café "de roos"? Om je terugkomst te vieren en je dan ook te feliciteren, want gvd (mag ik niet zeggen zeker :o) mijn vader heeft karakter en een serieus doorzettingsvermogen xxx 
17-09-2012 om 15:28 geschreven door Severine

Created with flickr slideshow.